Het avontuur is echt begonnen!!

Lieve Allemaal,

We zijn nu inmiddels alweer 14 dagen onderweg en wat vliegt te tijd.. We hebben zelf het gevoel al maanden weg te zijn omdat we in een korte periode al zo veel hebben gezien.

Laat ik beginnen bij het begin.. Onze planning was om zondag 3 april weg te rijden. Dit is ons dan ook gelukt met veel hulp van een heleboel mensen.. De laatste maand en vooral de laatste week kwam er nog zoveel op ons af wat geregeld moest worden, waren we zo druk met het huis leeg halen en de laatste dingen aan de auto klaar maken (gaan er nog weer dingen stuk of niet goed etc.). Op zondag zelf hadden we allebei al een beetje de hoop opgegeven dat we weg zouden kunnen gaan, maar uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt. De boel in de auto mikken en gaan.. We konden nog wel dagen bezig blijven..
Om 18.15 een aantal mensen bericht dat we om 19.00u van plan waren dan echt te vertrekken.. en binnen mum van tijd hadden we een gezellig en lief uitzwaai comité! 🙂
Na nog verwend te zijn met allebei een knapzak vol Hollandse lekkernijen en na een toch best wel emotioneel afscheid zijn we dan vertrokken!
Eerst hadden we nog een stop in Almen om daar nog langs een afscheid comité te rijden en hierna door naar Brummen om nog wat spulletjes weg te brengen. Hier allebei zo moe als een garnaal bij een snackbar neergeploft voor een laatste Nederlandse kroket. Na hier nog een bezoekje gekregen te hebben van Marc (ex Afrika overlander)die ons een goede reis kwam wensen zijn we op koers gegaan naar het zuiden in Nederland om hier nog een nieuw waterfilter op te halen omdat onze een dag voor vertrek kapot is gegaan. Hier op een kamperplaats in onze daktent overnacht.

Volgende ochtend het filter opgehaald en door gereden naar Duitsland, allebei nog erg ontdaan van het afscheid en doodmoe van de afgelopen weken.
Net onder München een gästhof gevonden waar we wat gegeten hebben en waar we op de parkeerplaats mochten overnachten in onze daktent.

Vanuit Duitsland zijn we de volgende dag door Oostenrijk en Slovenië heen gesjeesd om in Kroatië een camping te vinden in de buurt van Rijeka. Dit was niet zo makkelijke gezien bijna alle campings daar pas per 1 mei openen dus s’avonds na een lange zoektocht onze auto geparkeerd in de bocht van een weg net buiten een dorpje waar al een Zwitserse camper stond met waarschijnlijk het zelfde probleem en hier maar ‘wild gekampeerd’.

De volgende dag zijn we naar de Plitvice meren gereden in oost Kroatië. Ondanks dat we buiten het seizoen zijn waren er al bussen vol Italianen, Fransozen en natuurlijk Japanners. Na een mooie rondwandeling zijn we weer verder gegaan om richting Split te gaan, ons doel voor die dag. Ook hier kwamen we weer laat aan omdat de afstanden niet ver zijn maar de wegen redelijk slecht en met veel bergpasjes, duurt het toch langer dan we inschatten. Net onder Split naar een camping gegaan (die we via internet met de WIFI bij een tankstation hebben gevonden) en hier eerst maar eens lekker gedoucht, want dat hadden we al twee dagen niet gedaan. We stonden hier mooi aan zee.
De volgende dag besloten hier nog een nacht te blijven om even op nieuw in te pakken aangezien we alles maar gewoon in de auto hadden gegooid, een wasje te draaien, het nieuwe waterfilter te installeren en een beetje uit te rusten na ons toch wel beetje gestreste vertrek.

Na deze pitstop verder afgezakt naar Montenegro maar niet na een bezoekje te hebben gebracht aan de mooie oude stad Dubrovnik waar ik veel mooie herinneringen aan had van een vakantie met mijn familie.

In Montenegro aangekomen voelden we ons direct erg welkom dankzij een (in tegenstelling tot de Kroatische) zeer vriendelijke Montenegrijnse douanier die onze auto erg mooi vond en ons vertelde dat Toyota het beste is. (maar dat wisten wij natuurlijk al 😉 )
In Montenegro ben je wel direct in de Balkan.. Het is heel anders dan de landen hiervoor. Je lijkt in de tijd terug te gaan, we zien veel herders met schaapskudden, veel zwerfhonden/katten op straat maar alle mensen zijn ontzettend vriendelijk. Er word nors gekeken maar wanneer we zwaaien breekt er een grote glimlach door en word er blij terug gezwaaid.
Ook in Montenegro zijn de campings in April nog niet geopend, dus hier in Perast langs de zee een mooie parkeer/picknickplek gevonden na wat navraag gedaan te hebben bij mensen die we tegen kwamen, waar we de auto hebben neergezet en onze daktent weer ingekropen zijn.
Deze nacht kwam de regen die voorspeld was met bakken uit de lucht en hield de rest van de volgende dag ook nauwelijks meer op. Dit zorgde voor een nat pak met het inklappen van de daktent en enige verkeerschaos in de steden waar de wegen die omlaag liepen helemaal blank stonden, tot bijna 40 cm water. Verder door Montenegro gecrost en doorgereden naar Albanië. Ook al hebben we besloten de boot van Athene naar Egypte een week later te pakken, hebben we nog niet voldoende tijd helaas om dit prachtige land verder te verkennen dus dat komt op onze to-do list.

Bij de grens overgang van Montenegro naar Albanië bij Hani i Hotit duurde het allemaal wat langer maar werden we toch zonder problemen binnen gelaten en brak zelfs het zonnetje weer door! Voor Albanië hadden we niet echt een plan. Ooit heb ik wat info gelezen over Albanië omdat we hier graag op vakantie naar toe wilden en vond ik info over offroad rijden naar een dorpje Theth in een national park wat erg mooi zou zijn. We besloten op zoek te gaan naar een kaart van Albanië om te kijken of we deze offroad route aan durfden. Helaas in het eerste stadje Koplik rondgekeken maar niets gevonden. Hier viel het wel op dat na Montenegro je nog een grotere stap terug in de tijd doet en de armoede hier erg zichtbaar is.
We besloten bij een tankstation te kijken of ze er kaarten verkochten. De jongen bij het tankstation snapt niets van onze vraag en roept er iemand bij die goed Engels spreekt. Tani heet ons welkom en is erg vriendelijk. Hij verteld dat er geen kaarten te krijgen zijn behalve bij een grotere stad maar wil ons graag helpen. Tani geeft aan dat de weg naar Theth prima te doen is omdat er vorig jaar nieuwe asfalt is gelegd. Off Road rijden in het Natuonal Park kan ook nog voldoende en het is er erg mooi! We moeten er beslist heen en hij is blij dat wij (buitenlanders) in Albanië komen om te zien hoe mooi het is. Hij geeft aan dat Albanië veel te bieden heeft maar dat de regering te weinig doet om toeristen te trekken en de economie erg slecht is. Tani heeft in Engeland gewoond en gestudeerd en is nu een eigen bedrijfje begonnen in Albanië maar dit komt niet echt van de grond. Hij bied ons een kop koffie aan. Het voelt een beetje gek om als ‘rijke Europeaan’ met zo’n grote auto hier aan te komen rijden en dan de verhalen van deze man aan te horen. Als dank voor zijn hulp en de koffie geven wij hem en zijn collega’s maar wat stroopwafels die wij van het thuisfront hebben meegekregen.
Vol goede moed rijden we richting Theth. Nog eenmaal proberen we in een winkeltje langs de weg of ze hier kaarten verkopen. De dames verstaan ons niet en wij hun niet dus word er gebeld met iemand die Engels spreekt en krijgen we aanwijzingen dat aan het begin van het National Park kaarten te krijgen zijn. Na wat kleine inkopen bij de dames verder gereden. Een kaart hebben we niet gevonden.. Wel een prachtige weg (inderdaad asfalt) die ons naar bijna 2000m hoogte brengt in de Albaneze Alpen waar nog een pak sneeuw ligt van een meter. Op het hoogste punt aangekomen houd de geasfalteerde weg onmiddelijk op en kunnen we off road verder. Best spannend zo voor de eerste keer echt zelf en met een dik pak sneeuw. Uiteindelijk na een dikke 3 uur rijden (volgende de locals 1 uurtje) komen we bij Theth aan. Het is echt adembenemend mooi! We moeten maar eens op zoek naar een slaapplek. Vak voor een ‘dorpje’ verderop komt er ineens een man met een kruiwagen vol takken uit de bosjes en vraagt of we een camping zoeken.. Twijfelend knikken we omdat we van plan zijn wild te kamperen. Hij wijst wat en is plots ook weer verdwenen. Prima, gaan we lekker zelf verder kijken. Als we bij het dorpje (zo kun je het eigenlijk niet noemen, het zijn een paar huisjes) aankomen staat de man samen met zijn kinderen druk voor zijn huisje te zwaaien en te wijzen dat we daar moeten komen. We kijken elkaar een keer aan en besluiten te gaan kijken. De man heeft zijn hele tuinhek aan de kant gesleept en wij mogen voor zijn huis in de tuin/weitje van de varkens kamperen. De kinderen vliegen naar binnen en kijken vanachter het raampje naar ons. Alleen de oudste zoon (Manuel, een super nieuwsgierig kereltje van een jaar of 6) komt kijken en zijn vader helpen het hek terug te zetten. Bij Marco en zijn gezin mogen we ook eten, er word speciaal voor ons gekookt. Daarbij komt natuurlijk ook de zelfgestookte Raki op tafel. Ondanks dat Marco moeilijk Engels spreekt en wij geen Italiaans of Albanees kunnen we elkaar toch aardig begrijpen en verteld hij over de geschiedenis van Albanië en over zijn leven en zijn gezin. Hij verteld dat hij alleen in de lente hier leeft met zijn gezin omdat er in de winter 3 meter sneeuw ligt. Ook hier lijkt/is het armoedig maar word alles met ons gedeeld. Marco woont met zijn vrouw en 3 kinderen in een klein huisje met 1 slaapkamer, ze hadden een groter huis maar hiervan is het dak ingestort door de sneeuw. Hiernaast hebben ze wel nog een huis in de stad Shkoder waar ze in de winter wonen.
De volgende ochtend hebben we onder toeziend oog en met de helpende hand van Manuel die werkelijk alles volgde wat we deden onze spullen ingepakt. Hierna kregen we ook nog een ontbijtje aangeboden beginnend met Raki. Dit hebben we (om half 9 s’ochtends) in eerste instantie afgeslagen maar dat kon echt niet. De mannen onder elkaar moesten Raki drinken.
Verder kregen we net als de vorige avond verse melk van hun eigen koeien, heerlijke koffie en een soort gefrituurd brood/pannenkoekjes met zelfgemaakte honing en zelfgemaakte feta kaas.
Hierna hebben we afscheid genomen van de familie en zijn we op weg gegaan naar Shkoder. Deze off road weg wat nog moeilijker begaanbaar dan de dag er voor. We hebben er ongeveer 6 uur overgedaan naar beneden. Onderweg kwamen we nog een oud mercedes busje tegen die ons gewoon voorbij scheurde (hoezo heb je 4×4 nodig??) en stuitten we nog op een bruiloftsstoet.
Eenmaal uit de bergen weer terug in de bewoonde wereld zie je de enorme tegenstellingen van Albanië. Hoe mooi de natuur is,  zo’n  vieze bende is de bewoonde wereld. Geasfalteerde wegen zijn er afgezien van 1 ‘snelweg’ nauwelijks.
Albanië is een mooi, lelijk, fascinerend, vies maar vooral ontzettend gastvrij land. Ook hier willen we zeker nog een keer naar terug.

Na Albanië zijn we aangekomen in Griekenland. Bij de grens overgang werd voor het eerst onze auto gecontroleerd (nouja, de deuren moesten open zodat ze er in konden kijken maar verder hoefden we gelukkig niets uit te pakken). Van de vluchtelingen stroom was er bij deze grens overgang (dichtbij Macedonië) niets te bekennen. Wel merk je dat de controle wat strenger is maar er stonden geen lange rijen of iets dergelijks.
Na een tussenstop in het binnenland van Griekenland waar we de Meteora kloosters hebben bezocht en een tweede stop bij Delphi zijn we aangekomen in Athene.
Onze auto is vandaag ingeleverd in de haven van Pireas dus we zijn een soort van dakloos. Na gister het voorbereidende papierwerk  te hebben gedaan en dan vandaag de auto echt afgeleverd te hebben voelt dat toch een beetje gek. De auto voelt al een beetje als ons ‘veilige plekje’ en ineens slapen we niet meer in onze daktent en hebben we onze spulletjes niet meer bij de hand.
We hebben via airbnb wel een super leuk appartementje waar we de komende dagen verblijven (dinsdag vliegen we naar Egypte) zodat we de stad kunnen verkennen en dus even alle tijd (en WIFI) hebben om onze blog te updaten.
Het is een aardig lang verhaal geworden en nog is dit maar een kleine indruk van alle dingen die we meemaken, zien en alle leuke ontmoetingen die we hebben van mensen die ons iets aanbieden, helpen, informatie geven en gewoon supervriendelijk en gastvrij zijn!!!

Deze start beloofd veel moois voor de rest van onze reis!

Heel veel liefs vanuit Griekenland!

Anton en Jolle

Geschreven door Jolle

Deze diashow vereist JavaScript.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De laatste loodjes..

De tijd gaat hard.. het is inmiddels al 29 februari, en 3 april de datum waarop we willen gaan vertrekken, komt nu dan ook wel heel snel dichterbij. 

De laatste maanden/weken zijn we razend druk geweest met alle voorbereidingen voor onze reis. 
We hebben veel papierwerk gedaan, verzekeringen uitgezocht, carnet de passage geregeld, bankzaken geregeld, 2e visacard aangevraagd, internationaal rijbewijs geregeld, nieuwe paspoorten aangevraagd (hierbij tot onze verbazing ook vrij gemakkelijk voor ons beiden een 2e paspoort kunnen verkrijgen, dankzij Anton die kan lullen als brugman, en zo de gemeente wist te overtuigen) en natuurlijk zijn we nog druk met het regelen van de verhuur van ons huis en het verkrijgen van alle noodzakelijke inentingen.

Ook hebben we nog veel aan onze auto geklust om hem Afrika en reis proof te maken..technisch was de auto al wel een tijdje voor elkaar maar we zijn de laatste weken vooral bezig geweest met de inrichting, het aanleggen van het elektrische systeem en het watersysteem.
Hierbij hebben we gelukkig veel hulp gehad van Hans (Anton zijn vader) en konden we voor kennis en advies over de elektra aankloppen bij Lukas (Anton zijn broertje).

Ook hebben we bezoeken gebracht aan andere overlanders die ons al zijn voor gegaan in een avontuurlijke trip door het mooie continent Afrika en hebben we veel bruikbare adviezen,tips en sponsoring gehad.

Omdat we het druk gehad hebben op ons werk, veel tijd gestoken hebben in onze auto en om de auto toch nog een ultieme beproeving te laten ondergaan hebben we besloten nog een paar dagen met familie op wintersport te gaan. Ik schrijf dit bericht dan ook vanuit Zwitserland waar het nu aardig door sneeuwt na een paar mooie dagen.
Het was spannend om te testen of alles het deed wat we hadden bedacht in de auto en of de lange reis in de auto zou bevallen. Dit is zeer goed gegaan al beseffen we ons nu goed dat we het niet van de snelheid moeten hebben. Waar we normaal in 8 a 9 uur naar Zwitserland knalden hebben we het nu nog redelijk vlot gedaan in 11 uur waarin we maar weinig file hebben gehad.. maar goed straks in Afrika hebben we natuurlijk alle tijd..

Na onze break in Zwitserland breken dan toch echt de laatste loodjes aan.. in de auto moeten we nog het een en ander knutselen, het laatste papierwerk moet worden geregeld en vooral heel veel afspraken met vrienden en familie om elkaar nog even een keertje te zien, zorgen ervoor dat onze agenda’s uitpuilen…
Als het ons niet meer lukt met jou/jullie af te spreken dan spijt dit ons.. maar ach.. volgend jaar rond deze tijd zijn we al weer terug.. 😉

Liebe gruss aus der Schweiz, BolBuis

Deze diashow vereist JavaScript.