Zam en Zim.

Inmiddels zijn we alweer terug in Nederland. Helaas lopen we achter met onze blog; bij deze de blog over Zambia en Zimbabwe. De blogs over Botswana, Namibië en Zuid Afrika houden jullie nog even tegoed 🙂

Na prachtig Malawi gaan we door naar Zambia. Land nummer 10 op het Afrikaanse continent. Helaas hebben we maar een week voor dit mooie land.

De grens overgang is maar klein. We moeten even geld wisselen maar vinden geen wisselaars zoals gewoonlijk. Als we bij de grens navraag doen blijken de geld wisselaars al in het café te zitten, tja het is natuurlijk vrijdag… Wanneer ze horen dat er business is laten ze hun bananenbiertje even voor wat het is en komen ze kijken of er goede zaken gedaan kunnen worden.
Het visum is zo geregeld en we kunnen weer snel door. Anton krijgt zo als bijna altijd op zijn kop omdat hij een foto maakt van de grens overgang wat natuurlijk niet mag.

Na de grens rijden we door naar ons doel van vandaag; Chipata. Het eerste stuk is nog stoffige zandweg die daarna overgaat in een mooie asfalt weg die we in het donker afleggen.
Op de camping in Chipata vragen we of we er wat kunnen eten. Dit kan wel, volgens de enthousiaste bar medewerker. We bestellen wat en gaan ondertussen de daktent uitklappen. Na 10 minuten komt de jongen een beetje beteuterd terug. Hij heeft bij de eigenaresse van de camping onze bestelling doorgegeven maar de kok is niet komen opdagen vandaag dus we moeten zelf koken, hij geeft nog aan dat hij morgen een lekker ontbijt voor ons kan maken, maar een avond maaltijd bereiden dat heeft hij nog nooit gedaan. Het word dus een snelle kant en klare pasta.
De volgende ochtend gaan we in Chipata even boodschappen doen we we zien dan een groene landrover. Leuk! Overlanders! De auto komt Anton bekend voor. Het blijkt de auto van andere Nederlandse overlanders te zijn die twee maanden voor ons zijn vertrokken en dezelfde route hebben gereden als waar wij mee bezig zijn. We hebben regelmatig contact met ze gehad tijdens de voorbereidingen en de reis en zijn dus verbaasd de auto te zien omdat zij alweer terug in Nederland zijn.
In de supermarkt komen we een Nederlands stel tegen en na een praatje komen we er achter dat zij de auto hebben over genomen en er mee terug naar Nederland rijden.
Grappig dat het overlander wereldje zo klein is en dat we een auto die twee maanden voor ons vertrokken is naar Afrika al weer op zijn terug weg tegen komen!

Na dat we de boodschappen binnen Hebben rijden we door naar South Luangwa national park wat een van de hoogte punten van de nationaal parken in Afrika zou moeten zijn. We vinden een mooie camping aan de rivier waar de olifanten door waden voor onze neus. In de nacht horen we een leeuw brullen..Yiheaa gaaf, dit is Afrika!!

De volgende ochtend vroeg uit de veren om het park in te gaan. In de ochtend of namiddag zijn de dieren het meest actief. Het is een prachtig park, we zien veel olifanten, zitten op een gegeven moment tussen twee olifanten kuddes in die erg beschermend zijn naar hun jongen en dus niet blij met onze komst. Met veel geduld, uiteindelijk flink plank op t gas en een bonzend hart komen we er langs.
We dwalen nog ver het park in, zien hier helaas niet veel dieren meer en verdwalen.. Uiteindelijk moeten we een eind terug rijden om de noord uitgang van het park te vinden. Dit duurt langer dan gedacht maar als we onderweg de kans krijgen om een luipaard te zien die geblesseerd is en dus niet snel voortbeweegt denken we even niet aan de tijd en blijven we een tijdje kijken. We komen rond 19.30 aan bij de gate in het donker en slechts een uur te laat.
Gelukkig maakt het de poortwachter niet zoveel uit, de noord gate word niet vaak gebruikt en hij is allang blij weer eens wat aanspraak te hebben.
We blijven in het ranger kamp overnachten en s’nachts dromen we nog van leeuwen en kuddes olifanten die langs de tent lopen.

In de ochtend gaan we weer vroeg op, we hebben een lange pittige rit voor de boeg (al weten we van te voren nog niet hoe pittig). Het doel is om naar Shiwa Ng’andu te rijden, een stukje Engeland in Afrika, wat over is gebleven uit de koloniale tijd.

De weg vanaf het ranger kamp begint al goed. Een smal rotsig pad met aan weerszijde veel boompjes en struikgewas, kronkelt omhoog en omlaag uiteindelijk een bergpas over. Op zich stelt de berg zelf niet veel voor maar het steile pad vol losse keien en scherpe bochten maakt het een uitdaging. Dit is het meest spannende pad dat we tot nu toe gereden hebben en als we op een gegeven moment op twee wielen balanceren stapt Jolle uit om Anton aanwijzingen te geven hoe over de keien te manoeuvreren.
Als we na 60 km., waar we vier uur over gedaan hebben, bij de grote weg aan komen zijn we moe en hongerig. Gauw opzoek naar een winkeltje waar ze brood verkopen en weer door!

In de avond komen we op Shiwa Ng’andu aan. Het is een groot landgoed gesticht door een Engelsman, dhr. Stewart Gore-Brown. In de koloniale tijd kwam hij tijdens de missie om de grens op te zetten tussen Rhodesië en Belgisch Congo bij een meer, door de Bemba(de lokale bevolking), Shiwa Ng’andu genoemd. Plaats van de vele krokodillen.
Stewart droomde altijd al van zijn eigen koninkrijk en besloot dat dit de plaats was. Hij kocht 10.000 hectare van de chief en bouwde zij eigen kleine Engelse nederzetting. Met lokale materialen werd alles opgebouwd, maar aankleding als grote piano’s en dure wijnen werden uit Engeland verscheept. Op het landgoed stonden uiteindelijk huizen voor 2000 werknemers, scholen en een postkantoor.
Het landgoed werd financieel onderhouden door Stewart zijn rijke tante in Engeland.
Tegenwoordig wonen er nog steeds achterkleinkinderen van Stewart en werken er ook nog klein kinderen van bedienden die al voor de heer Gore-Brown werkten.
Er worden rondleidingen door het huis gegeven maar omdat ze hier een bizar hoog bedrag voor vragen hebben wij dit overgeslagen. We hebben wel met open mond rond gereden over het landgoed. De perfect aangelegde lanen met bomenrijen zijn Engels, de gebouwen zijn Engels, de keurige tuin is Engels en de schaapskuddes maken het plaatje compleet, even wanen we ons in Engeland en zijn we niet zo heel ver van ons koude kikkerlandje, dan zien we een paar Zambiaanse mannen rustig tegen een boompje hangen en zijn we weer terug in Afrika.

Op het landgoed is ook de warm water bron, de ‘Kapishya hotsprings’.
Hier is tegenwoordig een camping bij waar we een nacht gekampeerd hebben. S’ avonds en in de ochtend hebben we heerlijk in dit warme water van 42 graden gebadderd.

Vanaf deze surrealistische maar heerlijke plek vertrekken richting Livingstone. Het plaatsje dat aan Zimbabwe grenst en beroemd is vanwege de Victoria falls.
We rijden er drie dagen over en dit is een lange saaie, soort van, snelweg.
Wel leuke korte ontmoetingen op de campsites met mensen die ook ‘overlanden’ maar dan met een gehuurde auto voor een paar weken. We gaan dit de komende landen nog veel zien.
Hier in Zambia komen we vriendelijke Zwitsers tegen die bijna naar huis gaan. Hierdoor  krijgen we veel van hun etensvoorraad en een hoop kruiden waar we erg blij mee zijn.

In Livingstone vinden we een camping vlakbij de rivier de Zambezi. We mogen er staan als er nog plek is, aldus de receptioniste. We rijden een rondje en willen het al opgeven als er naar ons gezwaaid word, er staat een Nederlands overlander stel waar we naast mogen staan. Na een kort praatje geven ze aan dat ze nog een niet afgestempeld kaartje voor een bezoek aan de Vic falls hebben die we mogen gebruiken. Dit laten we ons geen twee keer zeggen, we hebben nog 2 uur voordat de gate sluit en we hebben dan een traktatie van een prachtige zonsondergang bij de falls.
Bij terugkomst kletsen we nog wat met onze buren, we besluiten niet meer te koken en lekker makkelijk een pizzaatje te eten in de bar. Onder het genot van een drankje delen we onze ervaringen en hebben we een gezellige en late avond.

De volgende ochtend gaan we de grens over naar Zimbabwe. Hier willen we ook de Victoria falls bezoeken omdat het vanuit hier nog spectaculairder zou moeten zijn dan vanuit Zambia, zeker nu het droog seizoen is.
Even de grens oversteken duurt helaas langer dan gedacht. Natuurlijk is het een drukke overgang vanwege al het toerisme dat er komt voor de watervallen. Maar in Zambia vinden ze het ineens nodig om ons bij het verlaten van het land nog allerlei kosten in rekening te brengen. Eerst moeten we een road levy betalen voor het onderhoud van de brug over de Zambezi. We vinden dit een raar verhaal maar het kost niet veel en na wat gediscussieer betalen we toch maar. Dan ineens vertellen ze ons dat we roadtoll moeten betalen. Bij binnenkomst in Zambia hebben we al milieu heffing betaald en gevraagd of dit alles was wat er betaald moest worden. Nu willen ze ineens nog 50 dollar. We geloven er niks van zeggen ze dus niks te betalen. We staan voor het grenshek maar de poort blijft dicht. Anton parkeert de auto voor het hek zodat we de hele grens blokkeren. Wanneer er mannen met grote geweren aankomen en aangeven dat ze ons moeten arresteren binden we maar weer wat in.. We willen niet mee werken aan corruptie maar we willen wel vandaag naar Zimbabwe. Na nog meer gediscussieer met een zeer onvriendelijke kattige dame die ons uiteindelijk door verwijst naar een wat vriendelijkere dame die ons vervolgens vriendelijk verteld dat we dit bedrag bij binnenkomst van het land al hadden moeten betalen. We worden dus niet opgelicht, maar het fantastische systeem in Afrika waar bij iedereen wat anders verteld en eigenlijk niemand weet waar hij of zij mee bezig is heeft duidelijk zijn werk weer gedaan.Uiteindelijk betalen we het bedrag nog een beetje mopperend omdat dit veel van onze tijd heeft gekost en ze hun zaken beter voor elkaar moeten hebben, maar ja ook dit is Afrika…

Zimbabwe

Jaaa, eindelijk zijn we er dan. Zimbabwe. We hadden graag dit hele land willen zien maar door tijd gebrek word het maar een dagje waarbij we ook hier de watervallen gaan bezoeken, de toeristische attractie van Zimbabwe. Het land heeft natuurlijk veel meer te bieden. De politieke situatie, de geschiedenis en de natuur maken het een interessant land waar we zeker nog heel graag een keer naar terug gaan.

Zodra we de grens over zijn stoppen we direct bij de watervallen om hier ook rond te struinen. De watervallen zijn hier zoals al verwacht, veel spectaculairder dan in Zambia en je krijgt een beetje een idee hoe het in het regen seizoen moet zijn.

Na de watervallen gaan we op zoek naar een camping maar natuurlijk niet voordat we eerst belaagd worden door 20 straat verkopers die van alles en nog wat aanbieden. De werkeloosheid en armoede in Zimbabwe is gigantisch. Omdat het land geen eigen valuta heeft en ze nu de dollar gebruiken die veel sterker staat dan de meeste Afrikaanse valuta zijn er weinig mensen die rond kunnen komen van het beetje geld dat ze verdienen. Het stadje ´Victoria Falls´ is uit de grond gestampt voor het toerisme dat afkomt op de watervallen en natuurlijk willen ze allemaal wat verdienen aan het toerisme. Als er geen goede deal gesloten kan worden willen ze zelfs graag spullen ruilen. Slippers, eten, handdoeken of wat je ook maar kwijt wilt.

Op de camping komen we zoals gewoonlijk weer eens laat aan. Na een potje lekker koken duiken we op tijd de tent in. Morgen willen we op tijd vertrekken en de grens met Botswana over. De volgende ochtend komt het zoals wel vaker niet van vroeg vertrekken. Anton heeft een leuk gesprek met een van onze buren, een Zimbabwaan die ons wat inzicht geeft in het leven van de Zimbabwanen onder het regime van Mugabe. Ook ontmoeten we een Belgisch stel, die al jaren reizen en de laatste jaren elk jaar een paar maanden in Afrika zijn. Het zijn de initiatiefnemers van de Belgische overlanders club en organiseren elk jaar een evenement in België en beheren ook de Belgische overland website en facebook pagina. We krijgen mooie verhalen, tips, goede koffie en gezelligheid. Op onze route zullen we ze nog wel vaker gaan ontmoeten aangezien ook zij richting Botswana, Namibië en Zuid-Afrika gaan.
Maar we moeten er echt vandoor, Botswana wacht…
Na een mooie route langs de Zambezi en een van de gemakkelijkste grensovergangen die we tot nu toe hebben gehad zijn we weer uit Zimbabwe en gaan we op naar een nieuw avontuur.

Geschreven door Jolle

Deze diashow vereist JavaScript.