Oeganda, het land waar je een Rolex kunt eten.

Een blog schrijven tijdens het reizen kost veel tijd en het uploaden van de tekst en de foto´s op de website neemt, in etappes, soms een hele ochtend in beslag, ´even geduld a.u.b.´ De snelheid van het internet (als er al internet/stroom is) lijkt hier sinds Kenia het ‘pole pole’ tempo aangenomen te hebben, rustig aan dus. Met het reisboek voor Malawi en Zambia voor je neus, en het Malawi meer als prachtig uitzicht, is het geen straf om even te moeten wachten.

Over Oeganda, wat een bestemming, een land met ontzettend mooie en groene natuur, een kleurrijke bevolking met een permanente glimlach en een fijn (soms ook nat) klimaat. Het land mag zich met recht ‘de parel van Afrika’ noemen.

Overdag soms een buitje en s’ avonds fris met het gevoel van een aankomende herfstperiode; wel even heerlijk na al die warme landen.

Vanuit het westen van Kenia zijn we vertrokken richting Oeganda. De grensovergang was afgelegen, klein en de snelste tot nu toe; 30 minuten en we konden weer verder rijden. Vanaf de grens rij je direct via een mooie offroad weg, met af en toe dikke stenen en diepe gaten, via Mount Elgon richting de Sipi falls. Hier vonden we een erg mooie plek met een prachtig uitzicht op een grote waterval. Omdat de regen met bakken uit de lucht bleef komen hebben we, na onderhandelen, onze daktent voor een nachtje verruild voor een kamer.

Na een relaxte dag in Sipi zijn we doorgereden naar Jinja; hier hebben we voor het eerst kennisgemaakt met de ‘Rolex’; een omelet met groenten die in een chapatti gevouwen word, super lekker en een stevige lunch! Je raadt het al; de rest van de trip bestond de lunch natuurlijk uit een Rolex .

In Jinja vonden we een super kampeer plek aan de Victoria Nijl bij de watervallen; elke dag kregen we bezoek van een nieuwsgierige grijze kroonkraanvogel (nationale symbool van Oeganda), een koppel Afrikaanse vis arenden en een optreden van red tailed monkeys bij het ontbijt, wat een plek!

Vanuit Jinja zijn we richting Kampala gereden; de hoofdstad van Oeganda. Een drukke en veilige stad waar niet heel veel te beleven is maar waar je wel de echte sfeer van een grote Afrikaanse stad kunt ervaren. Hier hebben we gekampeerd bij red chili; een ommuurd complex met groot zwembad en een shuttle busje naar het centrum, ideaal.

In Oeganda zien we voor het eerst weer huizen, met mooi aangelegde tuintjes, die met zelfgemaakte bakstenen gemaakt zijn. Met een handpers worden de stenen uit de klei geperst, in de zon gedroogd en vervolgens opgestapeld in een soort van schoorsteen en met behulp van een houtvuur gebakken tot baksteen. Erg mooi om te zien.

De oorsprong van de witte Nijl is het Victoriameer, vandaar bij Jinja de naam Victoria Nijl, via dit punt zijn we, met als tussenstop het kruisen van de evenaar, naar Buggala eiland gereden. Even met de boot een stukje over het Victoria meer en je waant je op een tropisch eiland met strand, mooie uitzichten en palmolie plantages. Op de boot staan allemaal fietsen en motoren, volgepakt met handel.  Op de camping hebben we zoveel ‘King fishers’ (ijsvogels) tegelijk gezien dat ze gewoonweg niet te tellen waren op twee handen, echt bizar; als je in Nederland een ijsvogel wilt zien moet je goed zoeken én veel geluk hebben.

Geen loslopende geiten, schapen, kippen en ezels meer in Oeganda; die zitten voor de verandering allemaal vast aan een touw. Onderweg zien we veel koeien met gigantische horens; de trots van de Oegandese boer en de grote ergernis van weggebruikers, dit omdat ze vaak op of over de weg heen lopen en het verkeer ophouden, eigenwijze beesten.

Na het eiland zijn we door Kibale forest National park weer naar het noordwesten gereden, via mooie lavameren en indrukwekkende landschappen en uiteindelijk beland in Fort Portal. Hier vonden we een guesthouse met uitzicht op het Ruwenzori gebergte, erg mooi.

Het guesthouse word gerund door een Nederlandse vrouw en haar Engelse man; de eigenaresse was er niet, full english breakfast dus, hmmm! Al het nieuwsgierige personeel komt om de beurt langs om eens even een kijkje te nemen in ons ‘driving home’ en om het ‘spannende’ trapje, voor het bekijken van de daktent, te beklimmen.

In het Ruwenzori gebergte dachten we een mooi offroad paadje gevonden te hebben zodat we via de andere zijde van de berg weer terug konden rijden; helaas bleek dat even anders uit te pakken. Na een uurtje of twee over paden met dikke stenen naar boven te hebben gereden werd het weggetje steeds smaller en kwamen we uiteindelijk bij een school uit waar het paadje over ging in een voetpad, aiiiii de navi had het blijkbaar niet helemaal goed. Nadat de hele school even was komen kijken en we bramen kregen van een lief meisje,  zijn we weer omgekeerd en terug gereden naar Fort Portal. Onderweg kwamen we veel kinderen tegen die bang waren voor ons en zich tussen de gewassen verstopten; waarschijnlijk simpelweg omdat er bijna geen mzungu’s in dit geïsoleerde gebied komen.

Voordat we wegreden uit Fort Portal hebben we nog snel even de tank volgegooid. Wel in twee etappes natuurlijk want de stroom viel uit; ‘of we even de stand wilden onthouden dan zetten we de generator aan’ dus na het tanken de standen optellen en betalen. Vaak is er stroom, maar soms dus ook niet in Afrika.

Onderweg kwamen we Martin en Franziska uit Oostenrijk weer tegen (ontmoet in Nairobi); met een Unimog, met een KTM offroad motorfiets op de voorbumper, reizen zij heel Afrika rond. Franziska heeft  40 jaar geleden deze reis al eens gemaakt en kan hier dan ook erg boeiend over vertellen. Na een koffiestop van ‘slechts’ twee uur zijn we doorgereden naar Kichwamba, onderweg kwamen we door het Queen Elisabeth National Park; hier hebben we de befaamde leeuwen die in de vijgenbomen klimmen op een haar na gemist. Gelukkig hebben we wel olifanten en veel ander wild gezien. Eenmaal aangekomen in Kichwamba vonden we een mooie camping op een heuvel met uitzicht op de steppe en ook hier weer olifanten 🙂

De volgende dag hebben we in de kloof van het Kyambura Game Reserve een chimpansee tracking gedaan. We hebben echt geluk gehad, na 10 minuten hadden we ze al gevonden en er kwam zelfs een chimpansee voor onze neus naar beneden toe om even op het pad te poepen. Om vervolgens met veel geluid via de lianen weer de boom in te klimmen, wat een ervaring! Het was mooi om te zien dat chimpansees daadwerkelijk op de knokkels van de handen lopen, dit om de handen niet vies te krijgen, omdat ze daar mee eten.  Een chimpansee is een mensaap en heeft 98% van zijn genen gemeen met de mens, slimme beesten dus.

Na het familiebezoek zijn we doorgereden naar de grens met Congo; Ishasha. Op een mooi plekje gekampeerd, met als bonus een ‘nature walk’ door de omgeving met de gids van de camping, erg leuk.

Omdat we graag een bezoekje wilden brengen aan de berggorilla’s in Oeganda en de permits hiervoor peperduur zijn, hebben we besloten om meerdere dagen rondom en in het Bwindi  Impenatrable Park te kamperen. De gorilla’s bezoeken af en toe de campsites en op deze manier zouden we ze dan met een beetje geluk misschien nog te zien krijgen.

Helaas hebben we deze prachtige beesten niet gezien op de campsite maar uiteindelijk in het park zelf! We hadden namelijk aan de barvrouw en een aantal gidsen verteld dat als er tickets beschikbaar zouden komen van mensen die geannuleerd hebben, we daar wel in geïnteresseerd waren. En ja hoor, de volgende ochtend kwam ze, een half uur voor vertrek, vertellen dat er een permit over was en we die wel voor de helft konden overnemen, direct gedaan natuurlijk! Anton heeft snel ontbeten en is daarna op pad gegaan naar de berggorilla’s. De volgende dag waren er zelfs twee permits beschikbaar (zul je altijd zien) en kon Jolle ook een kaartje kopen, hoezo geluk?!

Hoe het was? In één woord: geweldig! Wat een mooie beesten en wat een super ervaring.

Je loopt het bos in met een groep van acht mensen en twee rangers. De rangers hebben contact met de ‘trackers’, die ze vanaf zes uur in de morgen opsporen, en uiteindelijk mag je een uur bij de gorilla’s doorbrengen. Oog in oog met een silverback (oudste mannetje) van ca. 200 kg., op een meter afstand is toch net even wat beter als in de apenheul achter het glas. De drie groepen die je in dit park kunt bezoeken zijn na vele jaren van bezoeken, ‘gewend’ aan mensen en lopen vlak langs je heen (of zelfs tussen je benen door zoals bij een man in Jolle haar groep), een ervaring om nooit meer te vergeten.

Na het bezoek aan de gorilla’s zijn we al rijdend door theeplantages en een mooi stuk nationaal park doorgereden naar Lake bunyonyi en hebben we onderweg twee lifters meegenomen. We hadden nogal een taalbarrière maar de heer, die naast Jolle alle ruimte in beslag nam, vertelde ons onderweg het verschil tussen koeien, geiten en schapen. Bedankt man, we konden die beesten ook al niet in het ‘wild animals of East Africa’ boek vinden J

In Kabale hebben we boodschappen gedaan en is Anton even snel naar de kapper gegaan. Nooit geweten dat een kapper het knippen alleen met een tondeuse af kan. Oh en je raadt het misschien al, de generator moest even gestart worden om de tondeuse te kunnen gebruiken, je maakt het mee hier….

Bij het meer kwamen we terecht op een grote overland camping met twee overland trucks en een groep luidruchtige Spaanse toeristen, niet echt het idyllische plaatje wat we er van verwacht hadden. Het meer staat bekend om de vele eilanden en het uitzicht vanaf een nabijgelegen hotel is spectaculair, wat een mooie omgeving.

Na 2 dagen relaxt te hebben aan het meer, zijn we doorgereden naar de grens met prachtig Rwanda, ‘het land van de 1.000 heuvels’.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

 

 

 

11 gedachtes over “Oeganda, het land waar je een Rolex kunt eten.

  1. Prachtige avonturen en prachtige foto’s! die Rolex lijkt ons wel lekker en die foto van de Rolex tent met Chapatti pan is erg leuk! kun je niet zo’n chapatti pan met oven meenemen? Voor bij de hut??
    lieve allebei, wat beleven jullie veel moois en wat een mooie mensen kom je tegen! Jolle nog twee nachtjes slapen en dan vier jij je verjaardag op Afrikaanse bodem, een mooie dag alvast en we zullen appeltaart bakken voor jou! en daarna eten we hem zelf maar op….. en heffen ons glas op jou en Anton en op een mooi vervolg van jullie verhaal.
    heel veel liefs,
    Gé en Geertje uit een zonnig Nederland.

    Like

  2. Hey Avonturiers,

    Wat een land, ben er nooit geweest maar kan me er alles bij voorstellen zoals jullie het zo mooi beschrijven. Qua eten, Rolex, een land naar mijn hart. Krijgen jullie nog iets mee van de geschiedenis en de huidige situatie van het land: Idi Amin- en Entebbe-tijdperk en de huidige oorlog met het LRA van Joseph Kony?

    Zeer boeiend land.

    Blijf schrijven!

    Alexander

    Like

  3. Lieve Jolle en Anton,

    Even met Riet de foto’s van de vogels doorgenomen, want zij is tenslotte een vogelaarster..😉 …tja, toevallig hebben wij een maandje terug een ijsvogeltje gezien onderlangs bij de Rijn in Oosterbeek, maar wij vonden jullie King Fisher…groter en smaller…de ijsvogel hier is eigenlijk een blauw dik bol vogeltje….jaloers zijn we natuurlijk op de Kroonkraanvogel, die zijn naam waardig draagt, met het kroontje op zijn hoofd….die gaan we hier niet zien….☹️..helaas….Begin november hopen we met vrienden 2 dagen in Duitsland de gewone kraanvogel (zonder kroon) op de trek te zien en te fotograferen. Het is een geweldig gezicht hoe deze vogels met zoveel tegelijk zich verplaatsen naar de andere gebieden.
    Wat andere dieren betreft….laten we maar bij jullie….dan moeten we maar naar Oeganda reizen en heel veel complimenten voor jullie verhalen en foto’s….wat zal dat straks een mooi boek worden….
    Morgen ben je jarig, Jolle…hoe een verjaardag in Oeganda gevierd gaat worden, weet ik niet….maar een dansje en een biertje hoort er wel bij….💃….hoera….maak er een mooie dag van en op naar de nieuwe avonturen in het land van de “1000” heuvels.

    Liefs Gerda en Riet

    Like

  4. Wat heerlijk toch om jullie verhalen te lezen! Het is net of ik er gewoon bij ben en ook in het tentje bovenop de auto mag slapen 😂😴
    Maar wat vliegt de tijd, alweer 6 maanden op pad. Geniet nog lekker van jullie prachtige reis en ik ben alweer benieuwd naar het volgende deel.

    Like

  5. Lieve Jolle en Anton,

    Woestijnen, douane kantoren, heel veel lieve mensen en nu weer deze prachtige natuur. Ik geniet volop van jullie mooie verhalen en prachtige foto’s! Hopelijk volgen er nog meer. Goede reis verder in het tropische Afrika.

    Like

  6. Wat een mooi verhaal en prachtige foto’s weer! Mooie beesten allemaal en mensen ook. Jullie zullen straks wel weer heeeeel erg moeten wennen hier in ons westerse landje. 🙂 Veel plezier nog daar, geniet ervan! Liefs Jaap en Miryam

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s