Kenia: ‘safari land’

Na zes weken Ethiopië, is het tijd voor het volgende land. Kenia! Van verhalen hebben we gehoord dat we in Kenia weer een beetje in de ´westerse´ wereld terecht komen qua eten, supermarkten en winkelcentra. Hier kijken we wel naar uit.. Maar eerst de grens over!

De grens van Ethiopië naar Kenia is de meest soepele tot nu toe! We hebben hier het East Africa visum aangevraagd dat geld voor Kenia, Oeganda en Rwanda. Formuliertje ingevuld, betaald en klaar zijn we! Dan nog de auto invoeren. Ook dit gaat super gemakkelijk.
Chris van de customer service vult ons carnet de passage in zet er met kracht een mooie stempel bij. We mogen Kenia in! Op onze vraag of hij niet misschien het chassis nummer wil controleren, wat ze in andere landen soms wel 10 keer doen, antwoord hij: ‘nee hoor, ik vertrouw jullie. Vertrouwen is het aller belangrijkste in de wereld!’. Op de vraag of we geen roadtax moeten betalen ($40,-) zegt hij, ach nee.. niemand zal je er om vragen, en anders betaal je het gewoon als je het land uit gaat?
Omdat wij geen problemen willen onderweg of boetes willen krijgen dringen we er toch op aan. Chris verteld dan dat zijn collega van de roadtax op vakantie is. Hij gaat even kijken of hij de map kan vinden maar dit is niet het geval. Chris verzekerd ons dat we geen problemen zullen krijgen en dus komen we Kenia binnen met een meevallertje in de pocket!

Daar gaan we dan,  een prachtige asfalt weg voor ons, een nieuw land te verkennen en dan… worden we direct door de politie van de weggeplukt. Ohnee he.. daar gaan we dan.. het valt mee, de weg is nieuw en we mogen hier niet rijden we hadden om moeten rijden maar voor deze keer mogen we door.. maar morgen niet meer! Natuurlijk meneer agent, onze nederige excuses!  200 meter verder worden we weer van de weg geplukt door oom agent! We mogen niet op de weg rijden.. ja huh? Waarvoor ligt die weg er dan? Hij wijst dat we naar de overkant moeten.. dan ineens begrijpen we het.. in alle excitement zijn we vergeten dat we hier links moeten rijden!  We vervolgen onze weg dus op het rechte (niet rechter) pad!

Onze eerste stop in Kenia is Henry’s camp. Een prachtige campsite bij Marsabit gerund door een Zwitserse man met zijn Keniaanse vrouw die hier al zo’n veertig jaar wonen. De weg is lang in een uitgestrekt vlak landschap, heeft veel drempels die meer lijken op lanceerinstallaties en overal zien we prachtige geklede mensen langs de weg van verschillende stammen zoals de Masai en de…….. We komen laat aan bij de camping door het tijdverlies in verband met de lunchpauze aan de Ethiopische grenszijde.
De volgende dag besloten we nog een dagje van het prachtige uitzicht te genieten, de was te doen, nog een dag te genieten van de heerlijk warme douche en een beetje uit te rusten zodat Anton een beetje zou opknappen omdat hij niet helemaal fit was.
Hierna zou ons doel Nairobi worden omdat we snel richting het zuiden wilden om de wildebeest migratie van het zuiden naar het noorden niet te missen.
We hebben besloten geen bezoek te brengen aan Lake Turkana wat er g mooi schijnt te zijn maar wat ook in een landschap ligt (Savanne, woestijn gebied) wat we al veel hebben gezien. Het is een afgelegen gebied waar het hier en daar nog wel eens onrustig kan zijn tussen de verschillende stammen die er leven en je moet flink voorraad in slaan omdat je weinig stadjes/dorpjes tegen komt waar je wat kunt krijgen dus er word ook wel aangeraden om hier niet alleen heen te gaan.
Alles bij elkaar zou het een mooi avontuur zijn, maar hebben we dus besloten het niet te doen.

Vanaf Marsabit rijden we naar Nanyuki. Dit is een plaatsje dichtbij de evenaar aan de voet van Mount Kenya. Hier hebben we in de tuin van een hotel gekampeerd. Ook dit was weer een lange rit. Niet zozeer in afstand maar door de vele vrachtwagens  op de weg en de hoogte verschillen schieten we niet echt op. Ook het inhalen van deze vrachtwagens vergt weer even wat nieuwe samenwerkingtactieken.   Anton rijdt iets naar rechts zodat Jolle om de vrachtwagens heen kan kijken en groenlicht kan geven voor inhalen of niet. Soms best spannend omdat het in het begin nog even lastig inschatten is maar ach, we hebben ook alle tijd.. J
We eten wat in het hotel waar we kamperen en bestellen een pizza. Na een goed 1,5 uur wachten krijgen we twee platgeslagen gebakken deegschotels met daarop wat rauwe ingrediënten tomatenpastasaus en wat gegratineerde kaas on top! Niet wat we hadden verwacht van het hemelse eten in Kenia maar we genieten er toch van!
’s Ochtends worden we gewekt door de zang van verschillende klassen school kinderen die op schoolreisje zijn in Nanyuki om hier een muziek festival te bezoeken.  Als ze even pauze hebben staan ze op een afstandje te kijken naar ons, die gekke Mzungu’s (blanke toeristen). Af en toen kruipen er een paar bij elkaar, hebben een overleg en dan word er een uit de kring naar voren geduwd die ons dan iets moet komen vragen. In perfect Engels krijgen we de vragen op ons afgevuurd, wie zijn jullie, hoe heten jullie, waar komen jullie vandaan en zijn jullie in Africa om op de wilde dieren te jagen? Wanneer we ze alles uitleggen en vertellen dat we onder andere ook komen om de wilde dieren te bekijken maar niet om op ze te jagen kijken ze opgelucht. Hierna worden de kinderen door de oudere leerlingen weggestuurd. Laat die Mzungu’s met rust, en beginnen ze weer met hun zang.

Na een lekker ontbijtje gaan we weer op pad. Na een stop bij de evenaar waar we natuurlijk even wat fotootjes schieten en een demonstratie krijgen over dat het water inderdaad de andere kant op draait aan de andere kant, rijden we verder naar Nairobi. Nairobi is in vergelijking met Addis Abeba een moderne stad met moderne en hoge gebouwen en vele zakenmensen.  Het is er ook super druk en het hele verkeer door de stad heen staat vast en zo wij dus ook. Wanneer we voor een eeuwig durend stoplicht staan komt er ineens een man bij Anton zijn raampje staan en roept, give me 200. Anton kijkt verbaasd en ik schiet in de lach omdat ik het bijzonder vind dat iemand bij ons raampje komt staan en om 200 vraagt en dan verwacht dat wij dit geven? Anton verteld hem dat we geen geld geven en dat hij weg moet gaan. Dan zie ik dat de man een zakje in zijn hand heeft en dit omhoog houd. Het is me niet duidelijk wat er in zit maar de man herhaalt zijn vraag en maakt een schijnbeweging  alsof hij het zakje in Anton zijn gezicht wil drukken. Dan zie ik Anton weg duiken en roept hij,  FUCK OFF!!!! De geur van de inhoud van het zakje bereikt mijn neus en het blijkt dat er een lekkere verse drol in zit van deze beste man. De man schrikt gelukkig van Anton zijn reactie, stopt het zakje in zijn jaszak en rent er vandoor. Ik lig natuurlijk dubbel als ik naar Anton zijn hoofd kijk en er tot me doordringt wat er zojuist gebeurde.  We hebben de raampjes maar weer omhoog gedraaid..

De camping in Nairobi is een fijn plekje. Het is koud in Nairobi (22 graden!) en regenachtig. Ze hebben binnen heerlijke banken en een haardvuurtje. Het is een overlander ontmoetingsplek en we ontmoeten het Canadees/Engelse stel weer die we in Ethiopië ook vaker hebben ontmoet. Ook staan er een Oostenrijks stel met een oude Unimog (vrachtwagentje) die een heel rondje Afrika doen van Marokko via het westen naar Kaapstad en via het oosten weer terug, deze vrouw van 65 heeft deze route 40 jaar geleden ook al eens gedaan en heeft prachtige verhalen over 40 jaar geleden maar ook over hun huidige reis.
Ook komen we hier een jonger Oostenrijks stel tegen die ook de hele ronde Afrika doen. Leuk om tips en verhalen uit te wisselen en samen heerlijke Oostenrijkse palatschinken te eten.

Op de camping kunnen we ook sleutelen, de eigenaar (een Duitser getrouwd met een Keniaanse) heeft een garage met wat monteurs rondlopen. We kunnen al het onderhoud zelf doen (Anton,  en ik ben er voor de mentale ondersteuning) maar het is fijn dat we wat gereedschap kunnen lenen .

Het Canadees/Engelse (Steven en Marie) stel zijn in Nairobi een Engelsman tegen gekomen die daar al een tijdje woont met zijn vrouw en worden daar uitgenodigd te verblijven. Omdat  Steven jarig is besluiten we dat samen te vieren en uit eten te gaan. De Engelsman uit Nairobi weet een goed restaurant en daar wanen we ons in een voedselparadijsje! Anton besteld een dikke hamburger met friet en Jolle een pizza met avocado, spek en feta. Jumjumjum wat genieten!!!
Ook de grote supermarkten vinden we hier in Nairobi en we slaan lekker in al moeten we wel opletten omdat alles peperduur (Europese prijzen) is.  Het is heerlijk om weer groenten te kunnen inslaan of zelfs gehakt en lekker zelf te koken.

Na Nairobi gaan we naar Masai mara national park waar we de wildebeest migratie willen zien.  De wildebeesten trekken elk jaar van het zuiden van de Serengeti naar het noorden wanneer in het zuiden de droogte komt. Ze steken hierbij de Mara rivier over wat voor spectaculaire beelden kan zorgen. Velen halen het niet door de stroming van het water of door de krokodillen die op de loer liggen. We hebben met Steven en Marie afgesproken samen het park in te gaan. We vinden een prachtige camping aan de rand van het park waar het echt genieten is.
Het park is prachtig. We zien al snel olifanten, giraffes, zebra’s en wildebeesten grazen op de vlaktes  die reiken tot de horizon. Ook worden we al snel gewezen op twee cheeta’s.
We vervolgen onze weg naar en langs de rivier en stuiten op een nijlpaarden familie waar net een jong geboren is. De nageboorte hangt nog uit de moeder en ze is druk bezig haar kleintje te leren zwemmen.
We zien dat er wildebeesten zijn die de oversteek wagen omdat er grote stofwolken boven de rivier te zien zijn. Wanneer wij aankomen zijn ze net gestopt. De rivier staat niet heel hoog en er zijn geen krokodillen te bekennen. Een grote kudde wildebeesten staat voor de rivier en aan de overkant grazen de wildebeesten die de oversteek gered hebben. Een paar leiders lopen heen en weer op de rand van de kloof om te zien waar ze gaan oversteken. We wachten en eten onze lunch in de auto. Dan in eens stort een van de wildebeesten zich over de afgrond en volgt de rest van de kudde. Wat gaaf om dit te zien! Door het lage water is het niet super spectaculair maar het is bijzonder te zien hoe de wildebeesten zich overgeven en zich over de rand van de kloof storten en aan de overkant de steile wand van de rivier weer moeten beklimmen over elkaar heen en op elkaar springend.
Na dit spektakel gaan we verder met als doel om nog leeuwen en neushoorns te spotten. Het loopt langzaam tegen het einde van de dag en we besluiten aan de boven zijde van de Masai mara het park te verlaten zodat we zoveel mogelijk kunnen zien.  De zon gaat langzaam onder dus we rijden richting de uitgang, dan komen we een safari groep tegen die weten te vertellen dat er leeuwen net buiten het park liggen bij de poort waar wij heen rijden.  En inderdaad, als kers op de taart vinden we ook vandaag nog de leeuwen die zich net buiten het park hebben verschanst bij een waterplasje en op een rotsje liggen te chillen. Wat een mooie dag en wat hebben we veel gezien!
Dan begint de terugreis naar de camping. Omdat we een andere uitgang uit het park hebben genomen moeten we nog 70 km terug naar onze camping rijden.

Dit word een mooi offroad avontuur. De halve weg bestaat niet meer, we rijden over karrensporen dwars door bosjes moeten en aantal keer omkeren omdat we de weg niet meer kunnen vinden in het pikkedonker.
We hebben onze eigen night game drive en zien veel hyena’s, antilopes en zebra’s .  Op een gegeven moment rijden we op een rivierbedding af en ineens zien we daar een luipaard lopen!! Super gaaf! Deze dieren zijn erg moeilijk te spotten en wij ontmoeten er gewoon een buiten het park. Natuurlijk sprint ze er gauw vandoor dus helaas geen foto om dit mooie dier vast te leggen.
Het word later en later en we hebben er wel een beetje genoeg van. We zien op onze telefoon dat we  vlakbij de camping zijn maar dan stuiten we op een rivier. Er is een doorwading dus we gaan het proberen om er met de auto door heen te rijden maar hiervoor moeten we wel een hefboom openen. Anton en ik springen uit de auto om dit klusje te klaren en ineens horen we geritsel, we staan even stil en kijken elkaar aan. Het zijn olifanten! Opschieten en terug de auto in!
Dan blijkt dat we de rivier niet door gaan komen maar zien links van ons een brug! Hup in de achteruit.. Anton en ik er weer uit gesprongen om de hefboom te openen. De olifanten zijn niet blij meer met ons bezoek en beginnen te grommen. We weten niet hoe snel we de boel weer dicht moeten knopen en de auto in te springen!
Bij de brug aangekomen blijkt deze versperd door een ketting. We zijn moe, en een beetje nerveus omdat de olifanten zo dichtbij staan. Steven gaf aan een kniptang te hebben en de ketting open te gaan knippen. Terwijl hij in de auto naar de kniptang zoekt komen er lantaarntjes onze kant op.  Het blijken rangers te zijn die zich afvragen wat wij daar doen. Na het verhaal uitgelegd te hebben geven ze aan een sleutel te hebben uiteindelijk maken ze de ketting voor ons los na ons een standje te hebben gegeven dat ze al gesloten zijn!
Om 22.30 komen we terug op de camping. De eigenaar was erg ongerust en heeft geprobeerd ons op allerlei manieren te bereiken. We hebben nog een biertje gedronken met de guards bij het kampvuur en daarna gauw naar bed voor een korte nacht omdat we de volgende ochtend weer om 6.15 aan de poort wilden staan van het park om zoveel mogelijk uit onze 24uurs entree kaart te halen.
De volgende dag was nog een mooie dag waarbij we weer veel mooie dieren hebben gezien. Bij terug komst waren we aardig op dus na een lunch zijn we nog even lekker gaan pitten.
De volgende ochtend hebben we afscheid genomen van Marie en Steven. Zij gingen op weg naar Oeganda en wij besloten nog een dagje te genieten van de mooie campsite, en even een rust/klus/was dagje te houden.

Na de Masai Mara hebben we koers gezet op het Kakamega forest wat nog een stuk regenwoud is dat niet door de Engelsen is platgeslagen om theeplantages op te zetten. Vroeger liep dit woud door naar Oeganda en Congo.
De weg hierheen was prachtig door alle theeplantages en we hebben spontaan een rondleiding in een thee fabriek gekregen. Toen we er langs reden vroeg Anton zich af of we er niet een kijkje konden nemen om te zien hoe thee gemaakt word. Na even gevraagd te hebben bij de poort werd de grote baas gebeld. Deze gaf de operating manager de opdracht ons rond te leiden en een zakje thee mee te geven.  Een hele leuke ervaring. De operating manager gaf aan dat wij nu zijn nieuwe vrienden waren en dat we altijd welkom waren en hij ons overal zou rondleiden.
Toen we klaar waren met de rondleiding vroeg onze nieuwe vriend of we wat voor hem hadden. Hij wilde Anton zijn telefoon wel hebben namelijk. Toen Anton aangaf dat dit niet ging omdat we deze zelf nodig hadden vroeg hij of hij onze camera anders dan niet mocht hebben.. We hebben hem een beetje beteuterd achter gelaten met een stroopwafel  voor bij de thee.
Het Kakamega forest was prachtig. We stonden op een campsite midden in het bos en binnen no time hadden blue monkeys om onze tent lopen, op ons trappetje zitten, op onze daktent zitten of op de zijspiegels. Deze kleine apen hielden ons precies in de gaten en toen we een zak chips te voorschijn haalden deed er eentje een poging ons te intimideren om zo onze chips te bemachtigen. Helaas voor deze aap bewaak ik mijn chips met mijn leven dus mislukte zijn poging.
De volgende ochtend hebben we een sunrise wandeling gemaakt (Jaja Anton was al om 04.00u uit zijn bedje!! Ongelofelijk!)  met een super leuke gids Benjamin. Benjamin kent het hele woud op zijn duimpje en liet ons alle mooie bomen, planten, vogels etc. zien.  Heel erg mooi. Ook leuk dat er bij terugkomst zelfs nog een hele troep black en white colobus monkeys bij de campsite zaten waar we de hele wandeling zo’n beetje naar op zoek waren J.

Na het Kakamegaforest hebben we besloten richting de Oegandese grens te gaan. We wilden niet de grote grens overgang pakken maar een mooie offroad route. Onderweg hierheen hebben we nog op 30 km  van de grens geslapen op een adresje die onze gids Benjamin ons aan had geraden. Het was van een goede vriend van hem en het was een mooi park waar we misschien wel de Debrazza monkeys konden zien die Anton graag wilde zien.  Eenmaal aangekomen bleek het een soort dierentuin te zijn waar allerlei dieren met een afwijking werden opgevangen.  De bevolking zijn bang voor deze dieren en  vrezen voor ongeluk dus maken ze af maar de eigenaar van dit park bied de boeren geld en vangt de dieren dan op. Er liep een kalf met twee extra poten op zijn rug, een koe met drie ogen en 4 horens, ezels zonder staarten, een koe met te korte porten of juist een koe met te lange achterpoten… Erg bijzonder… een beetje bang ben ik in slaapgevallen omdat ik niet wakker wilde worden als een soort Frankenstein met een extra arm op mijn rug of zo..
De volgende ochtend was het al erg druk omdat 60 schoolgroepen die dag het park zouden bezoeken om wat te leren over deze ‘mislukte’ dieren. Naast de dieren waren wij als Mzungu’s ook een hele bezienswaardigheid!
De Debrazza monkeys hebben we helaas niet gezien.. En na een lekker en snel ontbijtje zijn we maar gauw op pad gegaan om naar de grens met Oeganda te rijden.

De weg naar de grens was prachtig. We hadden mooie uitzichten op Mount Elgon en kwamen door leuke dorpjes.  Eenmaal aangekomen bij de grens moesten we wachten. Er was een ‘small, but very important meeting’. We hebben eerst geluncht. Toen heeft Anton zich vermaakt met de kindjes die uit school (in Kenia) naar huis gingen voor de lunch (in Oeganda) door ‘hi ha ho na-zing spelletjes’ te doen en vervolgens hebben we onze stoeltjes in de schaduw gezet naast de douane met een boekje.

Na 1,5 uur kwamen de douaniers uit de zeer belangrijke vergadering en bood wel 10x zijn excuses aan. Toen was een handtekening en een stempel en waren we klaar voor Oeganda, ons vijfde land op het Afrikaanse continent!

Geschreven door Jolle

Deze diashow vereist JavaScript.

 

 

5 gedachtes over “Kenia: ‘safari land’

  1. Wat een avontuur en mooie foto’s! Erg leuk om iedere keer weer te lezen.
    Hopelijk volgen er niet meer bijna poep in the face momenten.

    Groetjes, JW, Jolie en Inge

    Like

  2. lieve Jolle en Anton,
    Ongelofelijk mooie foto’s en een boeiend verhaal over jullie reis. Als ik hier al een stel hazen zie en een ree dan ben ik helemaal gelukkig laat staan als je die kuddes ziet die jullie mochten tegenkomen… en wat een geweldige foto van de Lion King! en dat nijlpaardenjong: geweldig!
    een mooie reis in Oeganda en niet meer buiten de openingstijden in parken gaan dwalen hoor! take care en heel veel plezier samen! liefs ook van Gé,
    tante Geertje

    Like

  3. Goh, wat jammer dat we elkaar zijn mis gereden. We moeten elkaar bijna gepasseerd zijn in West-Tanzania of Rwanda, omdat we dezelfde route naar het noorden rijden. Met jullie verhalen doen wij weer leuke ideeën op voor Kenia en verder.
    Veel plezier in Tanzania!

    Groetjes van Andrew en Martine

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s