Ethiopië het horror land waarvan we zijn gaan houden..

Ja ja we weten het, het is weer tijd voor een blog update over Ethiopië! Op 29 mei zijn we Ethiopië in gereden om hier bijna 6 weken te genieten van dit prachtige land. Hierover kan ik wel 20 pagina´s vol schrijven maar ik probeer het zo kort mogelijk te houden!

Vanuit Nederland hebben we erg uitgekeken naar ons bezoek aan Ethiopië. Ook omdat mijn moeder ons zou bezoeken dus we samen al veel gepraat hebben over wat we wilden zien en doen
Helaas werden we door veel mede reizigers gewezen op de ‘problemen’ in dit land. Dat het niet gastvrij is, kinderen stenen gooien naar toeristen, je word afgezet waar je bij staat etc.  Het land werd afgeschilderd als een horror land. Het was dus tijd dit zelf te gaan ondervinden!

Na de heerlijke lunch aan de Sudanese zijde van de grens kwamen we al snel terecht aan de Ethiopische zijde.  Hier hoefden we niet veel tijd door te brengen. Even waren we bang dat het lang zou gaan duren omdat het ook hier lunchtijd was maar na even navragen konden we terecht.  Gelukkig had de douanebeambte nog niet geluncht zodat hij, net als wij zo snel mogelijk door de procedure heen wilde.
Even een korte discussie omdat ons souvenir uit Egypte (een waterpijp) verboden zou zijn in Ethiopië. Nadat we hadden uitgelegd dat het een souvenir was en we niet van plan waren het af te geven werd er met de ‘boss’ gebeld en werd ons verteld de shisha te verstoppen voor de customs controle. Hierna lieten ze het touw, wat de grens vormt, zakken.. Welcome to Ethiopië!!
Customs stelde niet zoveel voor,  paar jongens die een touw omhoog hielden waarvoor we moesten stoppen. We werden geacht de hele auto uit te pakken. De jongens in plaats daarvan uitgenodigd zelf in de auto te komen kijken. Dit was al gauw te veel moeite dus mochten we door!

We genoten direct van het groen en het koelere klimaat. Heerlijk na de afgelopen weken hitte, zand, zand en zand. Onderweg heb ik als een hond met mijn hoofd uit het raam gehangen om de frisse lucht in mijn gezicht te voelen! Wat genieten!
Onze eerste stop in Ethiopië hadden we gepland bij een camping bij lake Tana (Tim & Kims village) wat gerund word door een Nederlandse eigenaresse. Met de camping willen zij de levensstandaard van de mensen in de directe omgeving verbeteren door ze banen en ontwikkelkansen te bieden. Een leuk en mooi initiatief! (www.timkimvillage.nl)
Het is een prachtig paradijsje waar veel vogels te spotten zijn en waar een heerlijk relaxte sfeer hangt.
De weg hierheen was prachtig door valleien, bergen en echt Afrikaanse dorpjes. We merken direct dat iedereen zwaait maar dan ook direct zijn hand op houd en dan iets zeggen als brr brr. (Later begrijpen we dat ze birr roepen wat de valuta van Ethiopië is).  Alle kinderen rennen achter ons aan om ons te roepen, faranji (blanke) give me pen! Give me T-shirt! (helaas hebben onnadenkende toeristen en jarenlange hulp van verschillende organisaties hun stempel achter gelaten. Bij het zien van een blanke  gaan de handjes vanzelf omhoog bij jong en oud en verwachten ze dat je wat geeft).

Onderweg hebben we ervaren dat er inderdaad met stenen gegooid word, maar gelukkig waren dit kleine steentjes en werden we niet echt geraakt. Wat erger was,  was dat we door een dorpje reden waar een groep kinderen vrolijk stonden te zwaaien en te roepen en een van de kinderen opeens iets naar de auto gooide wat modder met koeienpoep bleek te zijn. Natuurlijk had ik mijn raam gezellig open om terug te kunnen zwaaien naar al die leuke kindertjes en is onze spiegel mijn redding geweest omdat ik dit welkom cadeautje anders recht in mijn gezicht had gekregen.  Goed, verder heb ik dus met de ramen op een kiertje gereden.

We zijn redelijk laat bij de campsite aangekomen, hier hebben we eerst de eigenaars geholpen hun auto die niet meer wilde starten van de weg te duwen en hebben eerst, sinds veel te lange tijd, een lekker biertje gedronken. Toen werd er gebeld naar de camping dat gasten die onderweg waren vast stonden. We hebben besloten te helpen dus zijn er heen gereden met zijn drieën.  De auto bleek achteruit in een afgrondje gereden te zijn, na twee en een half uur martelen in de regen hebben we hem eindelijk los gekregen tot opluchting van de eigenaresse. Terug bij de camping kregen we heerlijke boerenkool van Kim met echte rookworst, wat genieten!  De volgende dag stond ons nog de verassing te wachten dat deze mensen ons hele verblijf inclusief een nachtje in een lodge voor mama hadden betaald na een suggestie van de eigenaren van de camping die vertelden dat als er een sleepwagen had moeten komen ze nog veel meer kosten zouden hebben gehad. We hebben onszelf hier daarna verwend met de heerlijke maaltijden die Kim voor ons bereidde. Echt een week vakantie gehad dus.  Dit waren ook zo ongeveer de laatste lekkere maaltijden die we hebben gehad in Ethiopie. Er is maar weinig verkrijgbaar aan verse groentes en het nationale eten (Injera, een soort hele zure pannekoek gemaakt van het graansoort tef wat alleen word verbouwd in Ethiopië) heeft wat tijd nodig om aan te wennen, maar je kunt er niet om heen omdat de kaart vaak alleen bestaat uit (koude) pasta of injera.

Op Anton zijn verjaardag hebben we mama opgehaald van het vliegveld. Leuk om haar eindelijk te ontvangen en samen Anton zijn verjaardag te vieren. Kim had een heerlijke pannenkoekentaart gebakken met vers fruit en haar man Mebratu had het restaurant versiert en toepasselijke verjaardags muziek opgezet bij aankomst! Natuurlijk had mama nog allerlei cadeau’s mee uit Nederland, dus het was een super verjaardag!
Helaas komt aan alles een einde en moesten we afscheid nemen van Kim, Mebratu en dit heerlijke plekje. We zijn op weg gegaan naar Gondar waar we de kastelen en Fasilada’s pools (een buiten verblijf van een oude koning waar een magische sfeer hangt en waar nu elk jaar in Januari door de orthodoxen ’Timkat’ word gevierd in Januari) hebben bezocht en vervolgens  plannen hebben gemaakt voor onze meerdaagse tocht in de Simien Mountains.

De Simien Mountains waren een prachtige en onvergetelijke ervaring. We hebben vier dagen gewandeld in the ‘Roof of Africa’. Prachtige uitzichten, ontmoetingen met hele troepen gelada apen,  de Ethiopische wolf, walia ibex en verschillende prachtige vogels. De afstanden waren niet ver maar de hoogte zorgde er toch voor dat het soms pittige wandelingen waren.  We hadden hier een super leuke gids die ons van alles vertelde over de natuur en de cultuur. Als we moe aankwamen op de kampeerplek stond de koffie al klaar met iets lekkers erbij en de tentjes al opgezet.  Na het avond eten dat werd bereid door onze kok (ja heel decadent!!) was het dan al gauw bedtijd en in de morgen werden we weer gewekt met een heerlijk ontbijt.  Het gebied is onder beheer van Unesco, zij zorgen ervoor de het prachtige landschap behouden blijft. Dit gaat echter helaas wel ten koste van de lokale bevolking die hier weg moet omdat ze schade brengen aan de natuur door bijvoorbeeld bomen te kappen en hun vee laten grazen. In de dagen dat wij hier wandelen is er een deadline gesteld en moeten de dorpelingen er weg zijn  (in de dichtstbijzijnde grotere plaats Debark zijn huizen en stukken grond ter beschikking gesteld waar ze moeten gaan wonen). Onderweg kwamen we dan ook veel verhuizende mensen tegen die met hun hele hebben en houwen sjouwden van kippen tot potten en pannen tot hele deuren. Het een verdrietig beeld omdat sommige van deze mensen hier geboren zijn en hier hun hele leven hebben gewoond. Zij hebben waarschijnlijk niet lang meer te leven maar zullen niet in hun geboorte dorp begraven kunnen worden wat erg belangrijk is voor ze.

Na de Simien Mountains zijn we richting Aksum gereden over een prachtige weg (volgens BNN een van de gevaarlijkste van de wereld). Ook hier zie je weer hoe mooi het land is maar stuit je tegelijkertijd op de vele vluchtelingenkampen waar veel mensen uit Eritrea wonen die gevlucht zijn naar Ethiopië. Hier zijn veel hulporganisaties van over de hele wereld aan het werk.
Aksum is een rustig en mooi stadje. Buiten de grote pilaren uit het Axumitische rijk die als graftombes dienden is er niet heel veel  te zien en hebben we kennis gemaakt met de heerlijke verse fruitsapjes van Ethiopië en special full als ontbijt (een bonenprutje in saus met pepertjes, tomaatjes ui en ei wat je oplepelt met stukjes brood.) heerlijk.

Vanuit Aksum zijn we naar het stadje Mekele  gegaan in het oosten van Ethiopië met een tussen stop om een aantal eeuwen oude rotskerken te bezoeken die gebouwd zijn door orthodox christenen.
Na eerst een ruzie te hebben moeten oplossen tussen twee gidsen die allebei aan gaven dat het hun beurt was om rond te leiden zijn we aan een mooie klim begonnen.  Eenmaal bij de kerk aangekomen was het uitzicht prachtig maar ook bizar om te zien hoe deze kerken met de hand uit de rotsen zijn uitgehouwen.

De volgende dag in Mekele aangekomen hebben we eerst onze  3 daagse tocht door de Afar regio bevestigd die we met een georganiseerde tour mee gaan. Dit hebben we besloten omdat we in het gebied alleen met een gids en bewaker  mogen rondreizen en we de zoutvlaktes willen bezoeken wat niet al te best is voor onze auto dus die besparen we dit maar. We hebben afgesproken samen te gaan met een Engels/Canadees koppel die we al bij Lake Tana hebben ontmoet.
De Afar regio ligt in het noord oosten van Ethiopië tegen de grens met Eritrea en Djibouti.  Het is bekend om de Danakil depressie.
Als eerste gaan we naar de vulkaan Erta Ale, een prachtige rit door een vulkanisch landschap waar we over de laatste 20 km stevig offroad rijden, 2 uur doen.  Hier aangekomen rusten we in een militair kamp en word er een lekkere avond maaltijd voor ons bereid.  Na het avond eten gaan we in het donker de vulkaan beklimmen dit omdat de temperatuur overdag te heet is. Met nog steeds 40 graden op de meter was het best een pittige tocht van 3 tot 4 uur, maar eenmaal boven was dit het meer dan waard. Het laatste kwartier lopen we echt over de versteende lava en alles kraakt. We moeten dicht bij elkaar blijven omdat de kans bestaat dat je er doorheen zakt.
Super bizar en mooi om zo dichtbij (op nog geen 4 meter afstand!) te kunnen staan bij zo’n actief lava meer. Je voelt de hitte, 1080 graden en af en toe moet je even je adem in houden omdat de stank en de giftige dampen onze kant op slaat. Waarschijnlijk kan het ook alleen in Afrika dat je zonder gasmaskers een vulkaan beklimt.
We hebben op een ‘veilige afstand’ op de vulkaan geslapen op matrasjes op de grond, ook een unieke ervaring om met het gesputter van het lava meer op de achtergrond in slaap te vallen.

Om vier uur in de ochtend werden we weer gewekt. Tijd om terug naar beneden te wandelen.  Helaas was de kameel die onze matrassen droeg er vandoor gegaan toen we sliepen. Hierdoor liepen de militairen die met ons mee waren voor de beveiliging en de gidsen in deze hitte ook nog met een stapel matrassen op hun nek.
Beneden stond er een heerlijk ontbijt klaar met vers fruit en pannenkoeken. Ook konden we even lekker met onze bezwete hoofden onder een plons water om af te koelen.
Na het ontbijt zijn we via de hoofdstad van de Afar regio naar de Danakil depressie gereden. In de hoofdstad moest er eerst overleg worden gepleegd met het hoofd van de bevolking, oftewel, er moest wat smeergeld betaald worden en we kregen nieuwe militairen die ons moesten beveiligen.  (De Afar bevolking zijn een vrij agressief volk die tot een aantal jaar geleden niemand in hun regio wilden hebben. Nu ze er achter zijn dat toeristen ook geld opleveren word dit wel toegestaan maar de prijs die betaald moet worden voor een bezoek aan deze regio is afhankelijk van het humeur van het hoofd van de Afar).
Na dat alles geregeld was zijn we naar het zoutmeer gereden.  Hier stuitten we op de vele kamelen karavanen die zout vervoeren van de Danakil depressie naar Mekele.  En hebben we de zonsondergang (achter de wolken) bekeken met een heerlijk wijntje er bij.  Moe en voldaan zijn we naar het dorpje gereden waar we op bedden, door de lokale bevolking gemaakt, onder de sterren hebben geslapen na weer een heerlijke maaltijd.

Op de laatste dag zijn we naar de Dallol gegaan dit is een gezonken vulkanische krater en de meest hete plek op aarde 125 meter onder zeeniveau. Doordat het grondwater en magma hier samenkomen, veranderen zwavel, ijzeroxide, zout en andere mineralen in felle kleuren groen en neon geel.  Het stinkt er verschrikkelijk (rotte eieren) en waarschijnlijk zijn deze dampen ook niet al te best voor je gezondheid maar wat is dit prachtig mooi.
Op de weg terug vanaf de Dallol richting Mekele komen we nog langs Afar mannen die zout uit de grond aan het hakken zijn. Het winnen en verkopen van zout is een van de belangrijkste inkomsten van de Afar bevolking. Het is onbeschrijfelijk dat deze mannen hier hele dagen in de zoutvlaktes zonder schaduw in 50 graden aan het werk zijn. De blokken zout verkopen ze aan kamelen houders. Ze verdienen ongeveer 100 birr per dag wat ongeveer gelijk staat aan 4 euro. De kamelen houders vervoeren de zoutblokken met hun karavaan naar Mekele en verkopen het dan voor een wat hogere prijs.
De Danakil depressie en het beklimmen van de vulkaan zijn zeker een highlight van deze reis en hebben een grote indruk achter gelaten. Ongelofelijk om in 3 dagen zoveel verschillende ontzettend mooie landschappen te zien.

Na deze tocht zijn we over een schitterende weg naar Lalibela gereden.  Doordat deze regio, eigenlijk de gehele hoorn van Afrika, permanent en/of elk jaar te kampen heeft met grote droogtes en hierdoor voedseltekorten, zijn hier vele NGO’s en hulporganisaties actief om te zorgen voor een juiste voedseldistributie in de getroffen gebieden. Het is apart om te zien dat slechts 20 km afstand / een berg al een heel verschil kan zijn tussen een droge omgeving en een omgeving waar veel regen valt en dus vruchtbaar is. Overal zie je mensen lopen die grote zakken ‘USAid’ graan of maïs op hun rug dragen of met volgeladen ezels lopen. Het is mooi om te zien dat men overal irrigatiekanalen aan het aanleggen is om er voor te zorgen dat er water gedistribueerd kan worden en er minder mislukte oogsten ontstaan.

Lalibela is beroemd om de 11 kerken die hier uit de rotsen zijn gehouwen in de 13e eeuw in opdracht van de toenmalige koning Lalibela.
De weg was prachtig maar ook erg vermoeiend we hebben over de 350 km ongeveer 10-12 uur gedaan. In Lalibele wel in  een super de luxe lodge terecht gekomen waar we na wat onderhandelen voor een redelijke prijs konden kamperen/logeren.
Ons bezoek aan de kerken was indrukwekkend. Te bedenken dat men zoveel jaar geleden in de macht was om zulke bouwwerken te maken met de hand is ongelofelijk. De kerken staan nu onder protectie van Unesco. Ze hebben grote daken boven de kerken gebouwd ter bescherming, begrijpelijk maar niet erg mooi.
In Lalibela zijn we wat langer gebleven dan gepland omdat Anton na het bezoek aan deze prachtige kerken ziek werd. Tja dat hoort ook bij het reizen maar inmiddels is hij de weer de oude J en hebben moeders en ik een lekker rustdagje gehad!

Vanuit Lalibela zijn we naar Harar gereden met een tussenstop in Awash waar we in een mooi hotelletje (Buffet D`Aouache) hebben overnacht waar we ons in de jaren 70 waanden met zijn Frans koloniale uitstraling.
De volgende dag hadden we een uitdaging, aangezien onze accu’s al een paar dagen niet deden wat ze moesten doen en ook nog begonnen te lekken besloten we eens te kijken wat nieuwe accu’s zouden kosten in Awash. Helaas waren hier niet de juiste accu’s te koop voor onze auto dus zijn we verder gereden naar Harar en hadden we bedacht de accu’s in Addis Abeba te vervangen. Na een rit  te hebben overleefd waarin we alle drie bijna omkwamen van de stank van de lekkende accu’s en met de ramen wagenwijd open moesten rijden terwijl het best koud was ,maakten we per ongeluk de fout om de auto uit te zetten toen we bij een hotel gingen kijken in Harar. Het hotel was niks maar de auto startte niet meer. Zelfs niet door over te starten van onze huishoudaccu’s achterin naar onze voorste accu’s wat tot nu toe nog wel steeds had gewerkt.  Er zat dus niks anders op, we moesten nieuwe accu’s kopen. Voor een mooie prijs hebben we accu’s van een kl#te kwaliteit op de kop getikt en met een tuc tuc naar de auto gebracht. Na een tijdje sleutelen had Anton het voor elkaar en liep de auto weer als een zonnetje!
Harar is een Islamitisch stadje in Ethiopië en word ook wel de 4e heilige stad genoemd na Mekka, Medina en Jeruzalem. We hebben hier in het historische centrum dat ook onder Unesco wereld erfgoed valt in een echt Harari guesthouse geslapen.  De volgende dag een rondleiding gehad door de mooie nauwe straatjes gehad en in de avond bij de hyena-man gekeken.  Sinds jaar en dag gaat deze man in de avond net buiten de stad hyena’s voeren.  Hij heeft de hyena’s ook allemaal een naam gegeven en knuffelt met ze alsof het honden zijn.  Het verhaal gaat dat het hyena voeren is begonnen in de 19e eeuw toen er grote droogte en hongersnood dreigde. De Hyena’s kwamen toen richting de stad om het vee op te eten. Er is toen een man begonnen om havermoutpap aan de hyena’s te voeren zodat ze het vee niet zouden op eten. Nu worden de hyena’s vlees gevoerd maar elk jaar op een speciale dag word de hyena’s havermout pap voorgezet. Wanneer de hyena’s de havermout op eten zal het een goed jaar worden, wanneer ze de pap laten staan zal er weer een jaar van droogte en hongersnood uitbreken.
Ook het bezoek aan de markt in Harar is bijzonder. Er word in Ethiopië, maar vooral in Harar veel Khat gekauwd. Khat zijn de bladeren van een struik die een stimulerende werking hebben.  Dit zorgt voor een  bijzondere sfeer omdat iedereen onder invloed is. Khat is ook een van de grootste inkomsten bronnen van Ethiopië.

Na ons avontuur in Harar zijn we naar Addis Abeba gereden. Dit was voor mama helaas alweer de eindbestemming van deze reis. We hebben hier nog genoten van wat deze mega grote stad te bieden heeft. Mercato, de grootste (en waarschijnlijk smerigste) markt van Afrika. Prachtig om hier rond te struinen tussen alle nauwe gangetjes en straatjes. Werkelijk alles kun je hier vinden. Er zijn hele ijzer smeder wijken, houtbewerkers, recycle wijken, kleding was wijken etc.  Ezels lopen je van de sokken, regen zorgt voor dikke modder en kippen op elkaar gepakt voor een heerlijke geur. Mensen plassen of poepen overal van zich af, een ware belevenis!
Ook hebben we twee musea bezocht. Het nationale museum, wat niet veel voorstelt maar waar Lucy, de eerste mens ten toongesteld ligt. En het etnografisch museum in een oud paleis van oud keizer Haile Selassie, wat een goed beeld geeft van alle verschillende bevolkingstammen en culturen die in Ethiopië te vinden zijn.

Helaas moeten we na 3,5 week weer afscheid nemen van moeders, na een spannende middag uitzoeken of haar vlucht überhaupt wel gaat vanwege de aanslag op het vliegveld in Istanbul hebben we haar in de avond naar het vliegveld gebracht.
Een beetje jaloers dat ze straks weer in de wereld van duohappen en M&Ms is zwaaien we haar uit  terug kijken op hele mooie en gezellige weken. Leuk om dit land samen te hebben beleefd.

Na mama’s vertrek hebben wij nog Zuid Ethiopië voor ons. Na de auto verzekering voor meerdere Afrikaanse landen te hebben afgesloten in Addis, waar we door een rekenfoutje van de mevrouw die ons hielp veel te weinig hebben betaald (waar we haar vijf keer op hebben gewezen,  eerlijk als we zijn) zijn we verder gereisd naar beneden. Door de great rift valley langs Nederlandse rozen kwekerijen en mooie meren zijn we neergestreken bij lake Chitu waar meer dan 10.000 flamingo’s leven. Wat een prachtig plekje en wat gaaf om deze mooie vogels in zulke grote getale bij elkaar te zien en te horen.

Hierna zijn we verder gereden naar de Omo Valley via Arba Minch. In de Omo Valley leven nog verschillende tribes die zich vast houden aan de tradities die ze hebben. De beroemdste tribe zal de Mursi zijn. Bekend door de lipschotels die de vrouwen dragen.
Hier hebben we een paar dagen door gebracht en we hebben een bezoek gebracht aan de Hamer stam en een Ari dorp.
Bij de Hamer stam hebben we een ‘Bull jumping’ ceremonie bijgewoond. Dit is een ceremonie die gehouden word wanneer een jongen klaar is om man te worden. Het is de bedoeling dat er (minimaal) drie stieren naast elkaar gezet worden. De jongen moet hierop springen en over de stieren heen rennen, dit vier keer heen en weer. Hierna is de jongen een man geworden en gaat de vader opzoek naar een vrouw voor zijn zoon.
Vooraf aan de bull jumping komt de hele omgeving bij elkaar en word er gedanst en gezongen. Onderdeel van de ceremonie is dat de ‘whippers’ komen. Dit zijn mannen die mooi gekleed zijn met veren op hun hoofd.  Wanneer de whippers komen rennen alle vrouwen hierheen. Zij hebben hun shirts omhoog gestroopt zodat buik en rug ontbloot is. Zij bieden zich dan al springend en dansend aan en dagen de whippers uit ze te slaan met een twijg. Dit is een bizar ritueel om te zien. Er worden letterlijk stukken vlees van de vrouwen afgeslagen wat er in resulteert dat er diepe bloedende striemen op hun rug buik en armen zitten. Dit gaat ongeveer drie uur lang zo. Waarom dit ritueel zo gebeurt word op twee manieren uitgelegd, er word gezegd dat de vrouwen op deze manier hun liefde voor de jongen laten zien die een man gaat worden. Er word ook gezegd dat de vrouwen op deze manier laten zien dat ze een man ‘aankunnen’. Hoe meer ze geslagen worden en hoe meer littekens des te betere vrouw ze zijn voor een man.
De hele ceremonie bij elkaar is mooi en afgrijselijk tegelijk, weer iets wat een diepe indruk maakt en wat we niet snel zullen vergeten.
De Omo Valley is prachtig, maar voelt allemaal ook heel dubbel. Het is mooi om deze stammen te zien, hun traditionele kleding, gebruiken en rituelen maar toch voelt het soms ook een beetje alsof je (oneerbiedig gezegd) aapjes aan het kijken bent. We hebben hierom ook besloten de Mursi stam niet op te zoeken. Zij staan er om bekend een agressief volk te zijn. Ze leven van toerisme en vragen een paar dollar per foto. Wanneer je geen camera bij je hebt willen ze je eigenlijk zo snel mogelijk weg hebben omdat je dan geen geld binnen brengt.  Je weet het natuurlijk nooit als je het niet zelf bezoekt maar het sprak ons niet aan. Hiernaast houd je ook het dragen van een lipschotel in stand omdat de vrouwen dit speciaal gaan doen voor de toeristen.  We hebben wel wat Mursi mannen en vrouwen gezien op de markt in Jinka.

Na de Omo valley zijn we over een offroad weg richting de grens gereden. Een dag lang hobbelen en al onze ingewanden zaten op plekken waar ze niet horen te zitten.. Gelukkig hadden we de laatste dag mooi glad asfalt naar de grens.
Bij de grens ging het op zijn ethiopisch. De aggregaat werd aangeslingerd en we werden uitgestempeld, helaas waren we net met lunchtijd bij customs dus moesten we twee uur wachten. Wij dus ook even gelucht en hierna in een sneltreinvaart naar Kenia.
Wat zullen we nog lang na genieten van dit prachtige land, nog lang verbijsterd zijn over de bijzondere situaties waar je inkomt, nog lang lachen om de aparte dingen de we meemaakten, en nog lang peinzen over welke hulp dit derde wereld land nou echt nodig heeft..

Op naar het volgende avontuur!

Geschreven door Jolle

Deze diashow vereist JavaScript.

 

8 gedachtes over “Ethiopië het horror land waarvan we zijn gaan houden..

  1. Wat maken jullie toch een prachtige reis! En het echte Afrika heb je nu dus wel gezien, inclusief agressieve stammen. Geen koppensnellers??? En wat een mooie vogels allemaal. Mooi dat je het allemaal opschrijft want dat kun je nooit allemaal in een keer vertellen. Geniet er nog van!

    Like

  2. lieve Jolle en Anton,
    Met een glimlach en verwondering jullie verhaal gelezen en gekeken.
    ik voelde me even een beetje in Afrika door jullie prachtige verslag en de mooie beelden van Ethiopie! Van Corry ook al gehoord dat ze zo weer terug wil naar dit bijzondere plekje op de wereld.
    Wens jullie een mooi vervolg en een behouden reis en veel genieten!!
    take care en veel liefs, Geertje

    Like

  3. wouw Jolle wat heb je weer schitterend verhaal geschreven zoveel wat jullie zien en mee maken ik heb met bewondering je verhaal gelezen ook de prachtige foto.s ongelooflijk wat een kleuren pracht van bevolking natuur en dieren in een woord prachtig kijk met spanning uit naar jullie volgend avontuur en foto.s liefs en groetjes van uit het verre Tilburg

    Like

  4. Hoi Anton en Jolle,
    Wat een super reis en wat een ontzettende mooie foto´s. Altijd leuk om jullie verslagen te lezen. Veel plezier.
    Groeten Hoite & Sandra

    Like

  5. Hallo anton en jolle,
    Wat een fantastische reis, en prachtige foto,s
    Leuk om op de hoogte te blijven van jullie avonturen.
    Fijne tijd nog gr liefs tante joke.

    Like

  6. Ik ben er stil van….wat een mooi land en wat een mooie verhalen en foto’s…..

    Heel fijn dat Corry kon aansluiten……in alle opzichten fijn voor haar…..

    Wat een land!

    Dank jullie, en geniet! Bernadette.

    ________________________________

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s